میخواهم اولین شروع دوره ی جدید وبلاگ ناز سحر را از درس آموزنده دو مادر،دو زن و دو فقیر اقتصادی اما غنی از نظر فکر و اندیشه و عشق به پیشرفت فرهنگی را انجام داده باشم .
شاهکار دو مادر
دو خبر کوتاه اما کمتر مور توجه واقع شده در خردادماه شاید بخوبی روحیه سخاوت و بخشش مردم این استان را نشان دهد.
خبر اول روز ۱۶ خرداد – بانوی ۵۹ ساله، دارای ۴ فرزند دختر و یک پسر که شوهرش را هم از دست داده است و کمیته امداد خانه ای ۱۰۰ متری برای او در روستای بن زرد می سازد، اما این بانوی خیر همه دارائیش که این خانه بود را وقف کتابخانه کرد و اتاقی محقر را برای زندگی خود و فرزندانش ترجیح داد.
خبر بعدی ۵ روز بعد در همایش خیرین حوزه سلامت پیرزن داغدار اهل روستای درغک قلعه رئیسی دیه فرزندش را برای ساخت درمانگاه در زادگاهش اهدا کرد تا بار دیگر بزرگی مادران این سرزمین را نشان دهد.
گلزار رشنواد و شهربانو صفدری با تمام نداری هایشان از محروم ترین مناطق استان کاری کردند که سالهاست پولدارترین افراد این استان دل انجام دادنش را نداشته اند.
بارها در مراسمات و همایش های خیریه که سازمان ها و مجامع خیّر برای استان کهگیلویه و بویراحمد برگزار کرده اند، شاهد مهر و نیکی هموطنان و هم میهنان از جای جای این کشور به مردم محروم استان کهگیلویه و بویراحمد بوده ایم اما دریغ از حضور خیران هم استانی که جای خالی آنها در کمک به سرزمینشان بشدت احساس می شود.
کهگیلویه و بویراحمد به لحاظ برخورداری از زیرساخت محروم بحساب می آید اما محرومیت واقعی را باید در طرز نگاه برخی از ثروتمندان این استان جستجو کرد که حاضرند برای نام و نشان خود و گاها فخرفروشی به طریق مختلف از خرید ماشین های خاص و کمیاب در کشور و ویراژ دادن در خیابان های نامرغوب شهرهای استان، ارسال پیامک های انبوه مناسبتی، برگزاری برنامه های نمادین اما بی سود برای جامعه و حتی دست به دامن رسانه ها شدن خودی نشان می دهند ولی کمتر دیده و شنیده ایم برای کمک به مردم محروم استانشان دست به جیب شوند.
هر چند تک و توک افراد متمول بومی هستند که بی حاشیه و گمنام در همایش های خیریه استان کهگیلویه و بویراحمد حضور پیدا می کنند، اما واقعیت اینست غالب خیرین و افراد حاضر در این ضیافت ها افراد غیربومی هستند.
زنده یاد حسین پناهی چه زیبا گفته اند که “بعضی ها خیلی فقیرند، تنها داراییشان پول است !” و اکنون شاید این حال امروز فقرای زادگاه پناهی است.
خدا را شکر که هستند هنوز زنانی همچون بی بی گلزار و بی بی شهربانو که شکوه و عزت مردم این دیار را یادآوری کنند و هستند اینچنین افرادی که در عین فقر و تنگدستی درس عظمت و بزرگی و بخشش می دهند.
این نوشتار نه تلنگری به قشر دارا و ثروتمند است چرا که بقولی هر کس خود بهتر صلاح کار خویش داند و فقط در جهت پاسداشت اقدام این دو بانوی بزرگ منش و با وقار سرزمین استان کهگیلویه و بویراحمد است که درس بخشندگی دادند و از “حاتم بخشنده تر اند” و باید به احترام شان باید کلاه از سر برداشت.
بعدالتحریر:
از حاتم پرسیدند بخشنده تر ازخود دیده ای؟ گفت آری مردی که دارایی اش تنها دو گوسفندبود. یکی را شب برایم ذبح کرد، ازطعم جگرش تعریف کردم. صبح فرداجگر گوسفند دوم را برایم کباب کرد. گفتند تو چه کردی؟ گفت: پانصد گوسفند به او دادم. گفتند پس تو بخشنده تری. گفت: نه او هر چه داشت به من داد اما من اندکی از آنچه داشتم به او دادم. برگرفته از سایت ریواس
یدالله مرادی